नांदगाव तालुक्याचे आरोग्य सांभाळणारा एक ' देवदूत '

         आपल्या रुग्णसेवेतून ज्यांनी अल्पावधीत आपल्या कार्याचा ठसा उमटवला व ज्यांना तालुक्यातील जनतेने ' दैवत्व ' बहाल केले असे डॉ.रोहण निंबाजी बोरसे..नांदगाव तालुक्यातील ग्रामीण रुग्णालयाचा कायापालट करत एक नव्हे दोन नव्हे तर ग्रामीण रुग्णालयाला व स्वकर्तृत्वामुळे डॉ.आनंदीबाई जोशी, कायाकल्प असे अनेक पुरस्कार ज्यांनी मिळवले आजही विविध संस्थाद्वारे त्यांना नेहमीच गौरविण्यात येते असे आमचे मोठे बंधू तथा ग्रामीण रुग्णालयाचे वैद्यकीय अधीक्षक डॉ.रोहन बोरसे..ग्रामीण रुग्णालयाची सूत्रे हाती घेतल्यानंतर श्री.बोरसे यांनी रुग्णालयाचा कायापालट सुरु केला..जिथे ४५ ते ५० बाह्यरुग्ण तपासले जायचे तिथे आज मात्र ३०० हुन अधिक बाह्यरुग्ण तपासले जातात..सर्पदंश, अपघात , साथीचे आजार आदी रुग्णांची येथे मोठी संख्या असते.पण डॉ.बोरसे आणि त्यांची संपूर्ण टीम अगदी निस्वार्थ भावनेने आपली रुग्ण सेवा बजावत असतांना रुग्णाबरोबर एक भावनिक नातेही जोडत असते..ग्रामीण रुग्णालय, नांदगावची एक वेेगळी ओळख तयार झाली आहे.गरोदर महिलांची प्रसूती कशी ही असो अगदी सहजरीत्या ती रुग्णालयात प्रसूत होणारच.. हा या रुग्णालयाचा विशेष हातखंडा..मागील एक वर्षात तब्बल १ हजाराहून अधिक महिला प्रसूत होण्याचा आकडा पार केला गेला..कोकणातील सर्पदंशावरील उपचारात प्रसिद्ध असलेले डॉ. बावस्कर यांच्या पुस्तकांचे वाचन करून प्रेरित झालेल्या डॉ.रोहन बोरसे यांनी आजतागायत अनेक सर्पदंश झालेल्या रुग्णांचे प्राण वाचविलेले आहे..प्रसंगी आजही ते डॉ.बावस्कर यांच्याशी दूरध्वनी वरून संवाद साधत सर्पदंशावरील अधिक उपचाराविषयी माहित घेत असतात..ग्रामीण रुग्णालयात आरोग्य अधिक्षक म्हणून कार्यरत असलेले डॉ.रोहण बोरसे हे नुसतीच नोकरी न करता त्यातुन मोठ्या प्रमाणात समाज सेवा देखील करतात..स्मितभाषी व नम्रता अंगिकारलेल्या डॉ.बोरसे हे तालुक्यात आपल्या कार्य कर्तृत्वाच्या जोरावर ' किर्तीवंत ' झाले आहे..साकोरा ( ता. नांदगाव ) येथील मूळचे रहिवासी असलेले डॉ.रोहन बोरसे यांचे कुटुंबीय सध्या नोकरी निमित्ताने मुंबईत स्थायिक आहेत..पण वडील निंबाजी बोरसे यांचा खास आग्रह असल्याने व जन्मभूमी असलेल्या नांदगावं तालुक्यात जर सेवा बजावता येईल तर विशेष असा आनंद होईल अशी वडीलांची इच्छा होती..त्यानुसार २०११ या वर्षी ग्रामीण रुग्णालयाच्या अधिक्षकपदावर त्यांची नियुक्ती झाली..आणि वडिलांच्या इच्छेनुसार आपल्या सेवेच्या माध्यमातून त्यांनी या संधीचे सोने केले..विविध समस्यांनी नांदगाव ग्रामीण रुग्णालय हे ग्रासलेले होते.जेव्हा डॉ.रोहण बोरसे यांनी या रुग्णालयाची सूत्रे हातात घेतली तेव्हापासून ते आजतागायत त्यांनी रुग्णालयाचा चेहरा -मोहराच बदलवत एक वेगळी ओळख निर्माण केली..गरुजू रुग्णांना आपल्या खिशातील पैसे देवून पुढील उपचारासाठी मदत देखील केल्याचे अनेक उदाहरणे त्यांचे आहेत.समाजाप्रती असलेले त्यांचे प्रेम या माध्यमातून दिसून येते..अगदी मोजक्या संख्येने ग्रामीण रुग्णालयाची उपचारासाठी वाट धरणारे आज शेकडोच्या संख्येने दाखल होतात..अत्याधुनिक यंत्र सामुग्रीने देखील हे रुग्णालय आता सुसज्ज होत आहे..ग्रामीण रुग्णालयातील माझे सर्व कर्मचारी निष्ठेने काम करतात.त्या कामाच्या प्रति निष्ठा असल्याने यश आपोआपच मिळत असते.माझ्या वडिलांनी दिलेला मोलाचा सल्ला आत्मसात करून रुग्णसेवा हीच ईश्वरसेवा म्हणून काम सुरु केले.समस्त नांदगावकरांच्या सहकार्यामुळेच विविध पुरस्कारांपर्यंत मजल मारता आल्याचे श्री.बोरसे सांगत आपल्या मनाचा मोठेपणा दाखवतात..डॉ.रोहण बोरसे यांच्याविषयी शेवटी एकच म्हणावं लागत की नांदगाव तालुक्याचं आरोग्य जोपासणारा एक देवदूतच आमच्या तालुक्याला लाभला आहे..ज्या देवाने मलाही एकदा ' जीवदान ' दिलं आहे..

- संदीप जेजुरकर

  सदस्य - रुग्ण कल्याण समिती
  ग्रामीण रुग्णालय,नांदगाव ( नाशिक ) 

- ९४२३१५१०८९

राजास जी महाली, सौख्ये कधी मिळाली..ती सर्व प्राप्त झाली, या झोपडीत माझ्या...

राजास जी महाली, सौख्ये कधी मिळाली
      ती सर्व प्राप्त झाली, या झोपडीत माझ्या...

नांदगाव : संदीप जेजुरकर

        संपूर्ण शरीर हे व्याधींनी ग्रासलेले..उदरनिर्वाहाचे काहीही साधन नाही..सध्या दोन वेळची जेवणाची भ्रांंत..कुणी दिलं तर 
खायचं..नाही भेटलं तर तसंच पडून राहायचं..रहायला हक्काचा निवारा नाही..आपल्या काडकीच्या झोपडीत कसंबसं पडून रहायचं..आणि आजचा दिवस उद्यावर ढकलायचा..एवढीच त्याची दिनचर्या..अठरा विश्वे दारिद्रय पाचीला पुजलेल्या रंगनाथ पवार यांना ' कुणी घर देतं का घर ' अशी म्हणण्याची वेळ आलेली असतांनाच सामाजिक कार्य करणाऱ्या युवा फाऊंडेशन या सामाजिक संस्थेने त्यास मदतीचा हात दिला.. रविवार सुटीचा दिवस असतांना कुठेतरी मौज मजा एन्जॉय करण्यात दिवस घालवायचा हे आजच्या तरुणाईचं ब्रीद ठरलेलं असतांना ' युवा फाउंडेशन ' या सामाजिक संस्थेच्या कार्यकर्त्यांनी मात्र त्यास फाटा देत ' एक हात मदतीचा ' हि संकल्पना राबवत श्रमदान करून श्री.पवार यांच्या झोपडीची दुरुस्ती केली..झोपडीची सुस्थितीतील दुरुस्ती बघून रंगनाथ पवार यांच्या डोळ्यांच्या कडा पाणावल्या..आपले थरथरते हात उंचावून त्याने या युवकांना आशीर्वाद देत ' तुमचं कल्याण होईल ' असा आशीर्वाद दिला..कैलास नगर जवळील एका वस्तीवर शारीरिक व्याधींनी ग्रस्त असलेल्या रंगनाथ पवार हे एका दयनीय अवस्थेतील आपल्या झोपडीत कसेबसे दिवस काढत असत.पावसाळा सुरू झाला की हे गृहस्थ रात्र रात्र जागून काढत होते.उन्हाळा, पावसाळा व हिवाळा या तीनही ऋतूत चोहो-बाजूने उघडीच असलेली हि झोपडी शेवटच्या घटका मोजत होती. दिवाळीचे फरसाण व कपडे वाटप करण्यासाठी गेलेल्या युवा फाउंडेशनच्या नजरेत हि झोपडी खटकली होती..आणि आज या सामाजिक संस्थेने पुढाकार घेत या झोपडीची दुर्दशा दूर करण्याचे ठरवले आणि आपल्या सवंगड्यांसह झोपडी दुरुस्ती करत रविवारची सुट्टी खऱ्या अर्थाने सत्कारणी लावली..या झोपडीच्या चारही बाजू बंद करीत एक नवी कोरी ताडपत्री त्यावर अंथरूण कायमचा भक्कम असा निवारा श्री.पवार यांना करून दिला..या श्रमदानात छत्रपती पुरस्कार विजेते विष्णू निकम सर यांचे मोठे योगदान लाभले तर झोपडी दुरुस्तीसाठी युवा फाउंडेशनचे प्रसाद वडनेरे, सुमित सोनवणे, रूषी जाधव, विकास शर्मा, धनराज शिदें, गौरव रूणवाल, सद्दाम शेख, मुज्जु शेख, मयुर लोहाडे, राहिल सैय्यद, गणेश सांगळे, तौसिफ शेख, साद शेख, सचिन धामणे, राहुल ठोके आदींनी मदत केली..

शुभेच्छा..नवीन वर्षाच्या...

📌📌

नमस्कार...
माझ्या सर्व मित्र परिवाराला...!

            २०१७ हे वर्ष कसे गेले..यावर अनेकांनी आपल्या फेसबुक / व्हाट्स अपच्या माध्यमातून आपल्या भावना विषद करत पोस्ट केल्या...कुणी नवीन वर्षाचे संकल्प केलेत तर कुणी मागील वर्षात घडलेल्या आठवणींना उजाळा देत..नवीन वर्षाचे सर्वत्र जल्लोषात स्वागत करीत आहे..येणाऱ्या नवीन वर्षाच्या पूर्वसंध्येला मनात एक विचार आला कि आपणही २०१७ हे वर्ष आपल्याला कसं वाटलं याविषयी आपले विचार आपल्या मित्रांकडे व्यक्त करावेत थोडासा संवाद साधावा म्हणून केलेला हा शब्द प्रपंच..
         मित्रांनो उगवलेला प्रत्येक दिवस हा मावळणारच असतो..त्याचप्रमाणे नवीन वर्ष सुरु झालं की ते देखील संपणारच यात काही शंकाच नाही..म्हणजे वर्ष संपलं यात विशेष काहीच नाही..येणारा प्रत्येक दिवस हा आपल्या आयुष्यातील शेवटचाच दिवस आहे..असे समजून मी मागील प्रत्येक दिवस हा एन्जॉय ( साजरा ) करतोय..आणि पुढील २०१८ या नवीन वर्षातही तेच करणार आहे..प्रत्येकाच्या आयुष्यात काही ना काही  सुख दुःख व इतर अनेक घटना घडत असतात..अर्थात सरळ रस्त्याला असलेले वळण व चढ उतार येतात त्या प्रमाणे माणसाच्या आयुष्यातही असे काही प्रसंग येत असतात..सुखाचे अनेक प्रसंग मागील वर्षी ( २०१७ ) माझ्या नशिबी आले..तसेच काही प्रसंग माझ्याही आयुष्यात आले..कधी गंभीर स्वरूपाचे तर कधी थोडेसे सॉफ्ट ( हलकेसे ) देखील..या प्रसंगात माझ्या कुटुंबियांनी नातेवाईकांनी, माझ्या सर्व जिवलग मित्र परिवाराने व माझ्यावर प्रेम करणाऱ्या ज्ञात अज्ञात व्यक्तींनी मोठी साथ दिली..जिथे साक्षात मृत्यू माझ्या समोर येऊन दाखल झाला आहे असे मला वाटत असतांना.." तुला काहीच झाले नाही " असे माझ्या मित्रांचे बोल मला त्या मृत्यूच्या दारातून परत घेऊन आले..अचानक झालेल्या या घटनेने मी ही गोंधळलेलो होतो..काय होतंय किंवा काय झालंय हे मलाही समजत नव्हतं..आजही मी तो विचार करायला लागलो कि तो घडलेला प्रसंग मला आठवतो..व मी स्तब्ध होतो..प्रसंग कोणताही असो त्या प्रसंगाला सामोरे जाणारा मी या प्रसंगाला मात्र घाबरलो...खूप मोठी हिम्मत माझ्यात होती..पण आता मात्र ती हिम्मत जरा कमी झालेली मला वाटते.. असो.. यापलीकडे मागील ( २०१७ ) या वर्षात खूप काही गमावलं अथवा कमावलं असं झालेलं नाही..मित्र परिवाराची संख्या मोठी कमावली आजही ती वाढतच आहे..खूप काही अनुभव मिळाले..त्यात अनेक गोष्टी शिकायला देखील मिळाल्या..पत्रकारिता करतांना अनेक अनुभव आले...पुरस्कारही मागील वर्षी पदरात पडला..नावलौकिक मिळवतांना अनेकांनी कौतुकाची थाप पाठीवर दिली..सामाजिक कार्यात स्वताला गुंतवून घेतलं..परिवाराची हि मोठी साथ यात मिळत असते..अजूनही खूप काही करायचे आहे..या सर्व घडामोडीत दैनंदिन जीवन जगत असतांना कुणाच्या भावना माझ्याकडून दुखावल्या गेल्या नाही..ज्यांच्या म्हणून दुखावल्या गेल्या असतील त्यांनी मला मोठ्या मनाने माफ केलं..येणाऱ्या नवीन वर्षात खूप काही संकल्प न करता " एक माणूस " म्हणून जसं आजपर्यंत जगत आलोय तेच पुढील काळातही " एक माणूस " म्हणूनच मला जगायचं आहे..प्रत्येक दिवस हा नवीन दिवस व नवीन वर्ष म्हणून जगायचं आहे..येणाऱ्या प्रत्येक दिवसागणिक आनंद मिळवायचा आहे..आणि महत्वाचं म्हणजे आजचा दिवस हा माझ्या आयुष्यतील शेवटचा दिवस म्हणून मी जगणार आहे..' लाईफ एन्जॉय ' करणार आहे..हाच संकल्प मी आजपासून केलेला आहे..पुनश्च एकदा माझ्या सर्व मित्र परिवाराला हे नवीन वर्ष सुख - समृद्धीचे व भरभराटीचे जावो..येणाऱ्या  ( २०१८ ) या वर्षात आपल्या सर्वांच्या हातून आई - वडिलांची सेवा,समाजसेवा व देशसेवा घडो..ह्याच नवीन वर्षाच्या शुभेच्छा...

- संदीप जेजुरकर, नांदगाव
  

नूतन वर्षाभिनंदन...!

📌📌

नमस्कार...
माझ्या सर्व मित्र परिवाराला...!

            २०१७ हे वर्ष कसे गेले..यावर अनेकांनी आपल्या फेसबुक / व्हाट्स अपच्या माध्यमातून आपल्या भावना विषद करत पोस्ट केल्या...कुणी नवीन वर्षाचे संकल्प केलेत तर कुणी मागील वर्षात घडलेल्या आठवणींना उजाळा देत..नवीन वर्षाचे सर्वत्र जल्लोषात स्वागत करीत आहे..येणाऱ्या नवीन वर्षाच्या पूर्वसंध्येला मनात एक विचार आला कि आपणही २०१७ हे वर्ष आपल्याला कसं वाटलं याविषयी आपले विचार आपल्या मित्रांकडे व्यक्त करावेत थोडासा संवाद साधावा म्हणून केलेला हा शब्द प्रपंच..मित्रांनो उगवलेला प्रत्येक दिवस हा मावळणारच असतो..त्याचप्रमाणे नवीन वर्ष सुरु झालं की ते देखील संपणारच यात काही शंकाच नाही..म्हणजे वर्ष संपलं यात विशेष काहीच नाही..येणारा प्रत्येक दिवस हा आपल्या आयुष्यातील शेवटचाच दिवस आहे..असे समजून मी मागील प्रत्येक दिवस हा एन्जॉय ( साजरा ) करतोय..आणि पुढील २०१८ या नवीन वर्षातही तेच करणार आहे..प्रत्येकाच्या आयुष्यात काही ना काही  सुख दुःख व इतर अनेक घटना घडत असतात..अर्थात सरळ रस्त्याला असलेले वळण व चढ उतार येतात त्या प्रमाणे माणसाच्या आयुष्यातही असे काही प्रसंग येत असतात..सुखाचे अनेक प्रसंग मागील वर्षी ( २०१७ ) माझ्या नशिबी आले..तसेच काही प्रसंग माझ्याही आयुष्यात आले..कधी गंभीर स्वरूपाचे तर कधी थोडेसे सॉफ्ट ( हलकेसे ) देखील..या प्रसंगात माझ्या कुटुंबियांनी नातेवाईकांनी, माझ्या सर्व जिवलग मित्र परिवाराने व माझ्यावर प्रेम करणाऱ्या ज्ञात अज्ञात व्यक्तींनी मोठी साथ दिली..जिथे साक्षात मृत्यू माझ्या समोर येऊन दाखल झाला आहे असे मला वाटत असतांना.." तुला काहीच झाले नाही " असे माझ्या मित्रांचे बोल मला त्या मृत्यूच्या दारातून परत घेऊन आले..अचानक झालेल्या या घटनेने मी ही गोंधळलेलो होतो..काय होतंय किंवा काय झालंय हे मलाही समजत नव्हतं..आजही मी तो विचार करायला लागलो कि तो घडलेला प्रसंग मला आठवतो..व मी स्तब्ध होतो..प्रसंग कोणताही असो त्या प्रसंगाला सामोरे जाणारा मी या प्रसंगाला मात्र घाबरलो...खूप मोठी हिम्मत माझ्यात होती..पण आता मात्र ती हिम्मत जरा कमी झालेली मला वाटते.. असो.. यापलीकडे मागील ( २०१७ ) या वर्षात खूप काही गमावलं अथवा कमावलं असं झालेलं नाही..मित्र परिवाराची संख्या मोठी कमावली आजही ती वाढतच आहे..खूप काही अनुभव मिळाले..त्यात अनेक गोष्टी शिकायला देखील मिळाल्या..पत्रकारिता करतांना अनेक अनुभव आले...पुरस्कारही मागील वर्षी पदरात पडला..नावलौकिक मिळवतांना अनेकांनी कौतुकाची थाप पाठीवर दिली..सामाजिक कार्यात स्वताला गुंतवून घेतलं..परिवाराची हि मोठी साथ यात मिळत असते..अजूनही खूप काही करायचे आहे..या सर्व घडामोडीत दैनंदिन जीवन जगत असतांना कुणाच्या भावना माझ्याकडून दुखावल्या गेल्या नाही..ज्यांच्या म्हणून दुखावल्या गेल्या असतील त्यांनी मला मोठ्या मनाने माफ केलं..येणाऱ्या नवीन वर्षात खूप काही संकल्प न करता " एक माणूस " म्हणून जसं आजपर्यंत जगत आलोय तेच पुढील काळातही " एक माणूस " म्हणूनच मला जगायचं आहे..प्रत्येक दिवस हा नवीन दिवस व नवीन वर्ष म्हणून जगायचं आहे..येणाऱ्या प्रत्येक दिवसागणिक आनंद मिळवायचा आहे..आणि महत्वाचं म्हणजे आजचा दिवस हा माझ्या आयुष्यतील शेवटचा दिवस म्हणून मी जगणार आहे..' लाईफ एन्जॉय ' करणार आहे..हाच संकल्प मी आजपासून केलेला आहे..पुनश्च एकदा माझ्या सर्व मित्र परिवाराला हे नवीन वर्ष सुख - समृद्धीचे व भरभराटीचे जावो..येणाऱ्या  ( २०१८ ) या वर्षात आपल्या सर्वांच्या हातून आई - वडिलांची सेवा,समाजसेवा व देशसेवा घडो..ह्याच नवीन वर्षाच्या शुभेच्छा...

- संदीप जेजुरकर, नांदगाव 
  

सत्तेसाठी कायपण...

...सत्तेसाठी कायपण

अभिनंदन...
सर्वच राजकीय पक्षांचे...

एखाद्या चांगल्या मुद्द्यासाठी ( शेतकऱ्यांच्या हितावह असलेले मुद्दे ) कधीही एकत्र न येणारे सर्व राजकीय पक्ष ' जिल्हा परिषद अध्यक्ष व उपाध्यक्ष ' निवडीच्या निमित्ताने सत्तेसाठी पक्षाचे ध्येय धोरणे,विचार व निवडणुकीत एकमेकांवर मोठी चिखलफेक करून जनतेची दिशाभूल करणारे 'धुरीण' एक अभद्र युती करून मात्र एकत्र झाले..
मजहब नही सिखाता आपस मैं बैर रखना..( जातीभेद वगळून पक्षभेद बाजूला करत ) कदाचीत या ओळीं या निमित्ताने अधोरेखित करत सत्तेसाठी का होईना मनोमिलन झालेले दिसतंय..

पुनश्च एकदा सर्वच राजकीय पक्षांचे मनापासून अभिनंदन...

संदीप जेजुरकर..
नांदगाव ( नाशिक )

जागतिक महिला दिन व आईचे मातृत्व...!

🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸
जागतिक महिला दिन...✏

       " विविध क्षेत्रात आपल्या कार्य कर्तृत्वाचा ठसा आपल्या कार्यातून उमटविणाऱ्या महिलांच्या सन्मानाचा आजचा हा दिवस.." !
       सर्व प्रथम संपूर्ण नारी शक्तीला प्रणाम...!

         आजच्या या दिवसाचे औचित्य साधून खूप काही लिहावेसे वाटते..अनेक स्त्रिया व त्यांचे अधोरेखित असलेले समाजकार्य जे डोळ्याने बघितलेले अनुभवलेले ते समाजापुढे मांडावे अशी मनातली सुप्त इच्छा.. पण यापलीकडे जावून एका 'आईची अवस्था व तिच्यावर ओढावलेला बाका प्रसंग ' मला आजच्या महिला दिनाच्या निमित्ताने लिहायचा आहे..जी आई आपल्या पोटच्या गोळ्याला मागच्या चार दिवसापासून मरणासन्न अवस्थेत मृत्यूशी झुंज देतांना एकटक बघत आहे..प्रसंग तसा हृदय हेलावून टाकणाराच..या सर्व प्रसंगाचा मी स्वतः साक्षीदार आहे..
         वय वर्षे ७ असलेल्या या मुलाच्या अंगा खांद्यावर खेळण्या बागडण्याच्या वयात त्याला एका मोठ्या आजाराने ग्रासले..खेळत असतांना डोळ्यांची नजर एका क्षणात तिरपी होवून गेल्याने त्याला हॉस्पिटल मध्ये दाखल केले..काही तपासण्या केल्यानंतर 'त्या' चिमुरड्याला एका मोठ्या आजाराने ग्रासले असल्याचे लक्षात आले..मुलाच्या आई वडिलांवर तर क्षणभर आभाळच कोसळले..अशा अवस्थेत काय निर्णय घ्यावा हेच त्यांना कळेना..जसा आजार मोठा तसा त्याच्या खर्चाचा आवाका हि मोठाच..अनेक देवदेवतांवर त्या माऊलीची श्रद्धा..सुरुवातीला तर त्यांना विश्वासच बसेना..पण संकट तर ओढावलेलेच..मार्ग तर काढावाच लागेल..आलेल्या संकटावर मात करण्यासाठी मग त्यांची प्रयत्नांची पराकाष्ठा सुरु झाली...नाशिक येथील एका नामवंत रुग्णालयात त्याला दाखल करण्यात आले..आजाराचे स्वरूप ओळखून डॉक्टरांनी मुलाच्या वडिलांना त्याचं आयुष्यमान किती व कसे आहे याची पुसटशी कल्पनाही दिली..मुलाची आई मात्र निमूटपणे हे सर्व ऐकत होती..नेमकं काय चालले आहे तिला काहीच समजत नव्हते..फक्त आपला मुलगा लवकर कसा बरा होईल व त्यावर उपचार कसे करावे लागतील हेच फक्त तिच्या डोळ्यासमोर फिरत होते..डॉक्टरांनी दिलेल्या सल्ल्यानुसार पुढील उपचारासाठी दिड महिण्यांचा कालावधी लागणार होता..उपचार म्हणजे प्रयोगच होते त्याच्यावर ते..आपल्या मुलाचे आयुष्यमान वाढावे..यासाठी अगदी एकही दिवस खाडा न करता या माऊलीने व त्याच्या जन्मदात्याने रोज एका बाजूने शंभर किलोमीटरचा प्रवास करत ही उपचारपद्धती पूर्ण केली..उपचार पूर्ण झाल्या नंतर त्याचा परिणाम हा एक ते दीड महिण्याने दिसतो..त्यासाठी फक्त आता वाट पाहावी लागणार होती..एक एक दिवस मोजत तो महिना संपण्याची वाट बघत असतांना एक दिवस पुन्हा त्या चिमुरड्याची तब्येत अचानक बिघडली व तो पुन्हा अंथरुणाला खिळला..मुंबई येथे  या आजारावर चांगले उपचार होवून तो पूर्ण बरा होईल असा सल्ला देतांना राजकारणातील व सिनेसृष्टीतील अनेक मोठ्या हस्ती याच डॉक्टरने बऱ्या केल्याचा दाखला देत त्याकडेच पुढील उपचार करा असा सल्ला मिळाल्याने भाबडी आशा बाळगून या मुलाच्या मात्या - पित्याने थेट मुंबई गाठली..तिथलं सगळं विश्वच मात्र न्यारं होतं..डॉक्टरांना भेटायला सायंकाळची वेळ ठरली..तोपर्यंत काय करायचे म्हणून त्या मात्या पित्याने त्याला मुंबई स्थित राणीच्या बागेचे दर्शन घडविले..मनमोकळ्या व स्वच्छंदीपणे राणीच्या बागेत  'तो' बागडू लागला...त्याच प्रसन्न वातावरणात डॉक्टरांना भेटण्याची वेळ आली..मोठ्या आशेने डॉक्टरांना भेटल्यानंतर मात्र पदरी निराशाच पडली..उपचाराची फाईल बघून डॉक्टरांनी मी यावर उपचार करू शकत नाही म्हणून उपचार करण्यास असमर्थता दाखविली..पण मोठी आशा बाळगून आलेल्यांना मी काहीच करू शकलो नाही अशी खंत असलेल्या त्या डॉक्टरने माणुसकी दाखवत 'फी' चे पैसे देखील परत केले..ज्याच्याकडून आशा होती त्याकडूनही भ्रमनिरास झाल्याने हतबल होवुन परतीचा प्रवास करत घर गाठले..दरम्यानच्या काळात 'त्या' ची प्रकृती ढासळतच चालली होती..जिथे त्या मुलाची व आईची श्रद्धा होती तिथेच आता माथा टेकवून विनवणी करायची..लेकराला बरं कर म्हणून हात जोडायचे हा पर्याय आता त्यांच्यापुढे उरला होता..त्यानुसार कोकणातील मोठे प्रस्थ असलेल्या श्रद्धा स्थानाकडे जाण्याची त्यांनी वाट धरली..किमान आधार मिळावा अशी अपेक्षा बाळगून तिथपर्यंत पोहोचलेल्या स्वामी चरणी ही पदरी निराशाच पडली..या सर्व कालावधीत मुलगा बरा होईल म्हणून मांत्रिकाचा ही आधार घेतला मात्र जिथे डॉक्टरी उपचार देखील उणे पडत होते तिथे लिंबू व भस्म काय करणार..हे सारं काही सुरु असतांना त्या चिमुरड्याची आई मात्र स्तब्ध होवून लेकराला मांडीवर घेवून फक्त बघत होती..या सर्व गोष्टी करत महिण्याभराचा कालावधी लोटला..पून्हा एकदा तपासणी करून नाशिक येथील केलेल्या उपचाराचे फलित बघायचे होते..तपासणी पूर्ण झाली..कुठेतरी सकारात्मक रिपोर्ट येवून 'तो' बरा होतोय असा अगम्य आशावाद उराशी बाळगून डॉक्टरकडे रिपोर्ट दाखविल्याने सुरुवातीस उपचारास चांगला प्रतिसाद मिळत असल्याचे सांगितल्यानंतर एक समाधानाची व हास्याची लकिर त्या दोन्ही मायबापांच्या चेहऱ्यावर उमटली..मात्र म्हणतात सुखाचे क्षण फक्त काहीच क्षणच असतात. त्याचप्रमाणे लागलीच डॉक्टरने दुसरी तपासणी करावी लागेल असे सांगितले..पाठीच्या कण्यातून सँपल घेत दुसरी तपासणी पार पडली. मात्र यात पुन्हा एकदा आजार कमी होण्याऐवजी बळावल्याचे डॉक्टरांनी सांगितले..पुन्हा पुढील उपचारास सामोरे जावे लागणार असल्याने पुढची तारीख घेवून त्यानुसार पैशाची अडजस्टमेंट करण्यासाठी आई बापाची धावपळ सुरू झाली...मध्यंतरीच्या काळात मात्र 'त्या'ची तब्येत पुन्हा जास्त खालावली..हृदयाची ठोके कमी होत चालली असतांना मुलाने आई वडिलांशी सुरु असलेला संवादही बंद केला..एकटक फक्त तो आई वडिलांकडे बघत होता..देवदूत म्हणून लाभलेल्या डॉक्टरकडे मग त्याला दाखल करण्यात आले..काय झालं हे बघण्याअगोदरच 'त्या' सात वर्षीय चिमुरड्याला झटके येऊ लागले..यमाच्या दारातून अनेक रुग्णांना ओढून आणणाऱ्या त्या 'देवदूता'ने मग उपचार प्रक्रिया सुरु केली..दिवसभर उपाशी तापाशी त्या मुलासाठी संपूर्ण टीम उभी ठेवत त्याला मृत्यूच्या दारातून बाहेर काढण्याचे प्रयत्न सुरु झाले..एकिकडे स्वतावर बाका प्रसंग उभ्या असलेल्या त्या डॉक्टरला भेटण्यासाठी स्वताची आई आलेली असतांना मात्र या आईचे दुःख तो बघू शकत नव्हता..ते दुःख त्याला डोळ्या समोर दिसत असतांना उपचार व शर्तीचे प्रयत्न करून 'त्या' चिमुरड्याला त्या अवस्थेतून बाहेर काढतांना...मृत्यूशी सुरु असलेली त्याची झुंज पाहत मात्या पित्याचे अश्रू घळा घळा वाहत होते..ते पाहण्या खेरीज दुसरा पर्यायही त्यांच्याकडे शिल्लक नव्हताच..आयुष्या सोबत त्याची सुरु असलेली ही लढाई उघड्या डोळ्याने पाहतांना अनेकांचे काळीज या घटनेने हेलावून जात होते..हॉस्पिटल मधील रुग्ण,उपचार करणारे डॉक्टर व परिचारिका,जमलेला मित्र परिवाराच्या डोळ्यांच्या कडा देखील हे दृश्य बघून पाणावलेल्या होत्या..त्या आईला मात्र पोटच्या गोळ्याचे सूरु असलेले हाल पाहवत नव्हते.. त्याच्यासाठी काय करू आणि काय नाही असे तिला झाले होते..उपचार संपले..डॉक्टरांनी तो आता धोक्यातून सध्यातरी बाहेर असल्याचे सांगितले..त्याची आई 'त्या' चिमुरड्याजवळ गेली डोक्यावरून मायेचा हात फिरवत 'उठ रे बाळा माझ्याशी काहीतरी बोल ' अशी आर्त हाक देत त्याचा मुका घेत त्याला गोंजारू लागली..बापाचा तर जीव इकडे टांगणीलाच लागलेला होता..धोका जरी टळला होता मात्र पुढील तीन दिवस त्या मुलाची तरफड मात्र सुरूच होती..एकटी आई त्याचे डोके आपल्या मांडीवर घेऊन अश्रू ढाळतांना उसासे सोडत फक्त एकटक बघत होती..मागील तीन दिवसांच्या उपचारांनंतर आज अखेर 'त्या' मुलाने आपल्या जन्मदात्रीला हाक दिली आहे..तो आता त्याच्या आईला ओळखू लागला आहे..पुढील आयुष्य जगण्याचे संकट त्याच्यावर आजही कायम आहे..
         एका आईचे शर्थीचे प्रयत्न फळास आले होते.. देवदूत म्हणून लाभलेल्या 'त्या' डॉक्टरने केलेल्या अथक परिश्रमाननंतर 'त्या' चिमुरड्याला पुढील काही काळ जीवनदान मिळाले आहे..! जागतिक महिलादिनाच्या निमित्ताने मनात एक विचार उसळी मारून वर येत आहे की कसं असते ना आईचे मन की जे सतत लेकरांच्या ठायी असते..ती जेव्हा आई होते तेव्हा तिला स्वतःचे असे अस्तित्व उरतच नाही..

अशा समस्त मातांना आजच्या ' जागतिक महिला दिनानिमित्त ' माझे विनम्र अभिवादन..!

  ...संदीप जेजुरकर,नांदगाव ( नाशिक )

🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶